Twee jaar geleden, in een moment van diepe introspectie, danste ik met gesloten ogen en mijn ziel wijd open en ik kreeg een visualisatie. Ik danste en werd omringd door anderen die zich lieten meevoeren op de muziek, vrij, zonder oordeel, zonder angst. Maar op dat moment had ik nog geen idee wat het betekende. Hooguit was dat een dagdroom.
πDe Dans als Spiegel van Mijn Innerlijke Wereld
Mijn psycholoog had me ooit verteld dat ik moest leren in het moment te leven en mezelf graag moest leren zien. Maar hoe doe je dat als je het nooit hebt geleerd? Ik reflecteerde wel, misschien zelfs te veel. Over het verleden, de toekomst, het nu. Mijn hoofd was altijd druk met wat nog moest gebeuren, tot ik ontdekte dat beweging voor mij dé sleutel was om écht te voelen, mijn hoofd te verlaten en veilig thuis te komen in mijn hart.
Op zondag 31 maart 2024 stond ik op met een beladen gevoel. De dag ervoor hoorde ik dat een tante was overleden. Iemand die ik al maanden probeerde te bezoeken, maar waar nooit een moment voor kwam. Dit raakte dieper dan ik kon benoemen: Oude wonden van afwijzing, verzwijging, een gevoel van ‘er niet toe doen’. Maar ik kon niet huilen. Onder de rouw lag woede, en ik wist: hier moet ik iets mee.

π€Woede als Transformatieve Kracht π€
Woede is een van de meest genegeerde emoties, maar tegelijk de krachtigste om te transformeren. Het leidt je altijd terug naar liefde. β€οΈπ₯
Ik koos ervoor om die ochtend te dansen. Om mijn kwaadheid niet te onderdrukken, maar te laten bewegen. Ik trok een outfit aan waarin ik me op en top de ontembare vrouw voelde die ik in de kern ben. Niet voor een ander, maar voor mezelf.
Ik gaf mezelf de toestemming om ‘de zot’ uit te hangen en om 9 uur ’s ochtends op mijn binnenkoer te dansen en de liefde in mezelf terug te vinden. Dít is pas zelfliefde! Geen bruisballen of zalfjes die de wond niet helen, maar net doen zweren!
En dit keer nam ik mezelf op. Niet om er iets van te maken, niet om het mooi te laten zijn. Gewoon om te voelen, om te transformeren.
Het voelde als een portaal dat openbrak, want plots was die oude visualisatie geen droom meer. Dit was het. Dit was de beweging die ik in de wereld wil zetten. Ik danste mijn schaduw tegemoet...
En wat er toen gebeurde, was magisch... β¨
- π Eerste dans: rauw, intens. De lucht zwaar bewolkt.
- π¬οΈ Tweede dans: ogen gesloten, volledige overgave. De wind beweegt zich synchroon met mijn innerlijke stroom.
- βοΈ Derde dans: de zon breekt door, een glimlach op mijn gezicht. Mijn innerlijk kind tevreden. De storm in mij was gaan liggen.
Pas de volgende dag kwamen de tranen. Mijn rouwproces kon beginnen. Er kwam leegte om iets nieuws te creëren. Fair-I-Tale werd de naam van mijn creatieve baby!


πͺοΈ De Paradox van Zichtbaar Zijn
En toch… Ik heb deze beelden nooit eerder gedeeld. Eén klein fragment, meer niet. Bang voor ‘wat ze ervan gaan vinden’. Bang voor de roddels: ‘Wie denkt ze wel dat ze is?’ , ‘Ze wil weer aandacht ze…’
Er is al zoveel over mij gezegd, zoveel onwaarheden gefluisterd in hoeken waar ik nooit zelf sta. Maar de ironie? Dit is precies wat ik van nature teweegbreng. Mijn Human Design zegt letterlijk:
‘Ik provoceer in de naam der Onvoorwaardelijke Liefde.’ Ik schud wakker. Ik spiegel wat mensen liever verzwijgen. Ik ben een taboe doorbreker! Een zegen en een vloek tegelijk. A paradox to blame...
"But I no longer want to be ashamed of the full potential wom(b)an I AM. I wish everyone was brave enough to do the same. Love thyself & others truthfully & unconditionally."
Het ging nooit om mij. Het gaat om de verandering die ik wil teweegbrengen. Hier. In mijn speeltijd op aarde.
Love Hertz! Authentiek durven zijn in een wereld vol pleasers en schijnheiligen... Tja, dat voelt voor velen inti(em)miderend

De duivel fluisterde ooit: '
Jij kunt de storm niet aan,'
ik antwoordde: '
Ik ben de storm.'
πSchaduwdansen π
Het is nu een jaar later, en uit deze ervaring is iets moois ontstaan: De Lunatic Circles. π
Elke maan(d), rond de volle maan, op ZONDAG komen we samen in een cirkel. Om te voelen wat onze emoties ons willen vertellen. We dansen met wat in ons leeft. We bewegen op muziek, afgestemd op de volle maan en het astrologische seizoen. We laten los. We trekken aan. We herontdekken de magie van sprookjes, rituelen en schaduwdansen.
Peter Pan vroeg uiteindelijk ook aan Wendy om zijn schaduw weer vast te naaien. Hij wist dat hij zonder niet compleet was. Net zoals wij.
Een lunatic Circle is geen ‘Safe Space’, maar een ondersteunende. Want een veilige ruimte suggereert controle, en dat zou een leugen zijn. De wereld is niet veilig, niet te controleren. We maken onszelf dat graag wijs, manipuleren de boel op onbewuste wijze om alles naar onze hand te zetten. Maar daar gaat de liefde verloren... Wat als je jezelf eens niet vastklampte aan wat je denkt nodig te hebben, maar durfde te ontvangen wat het leven je echt wil geven?
Veiligheid en geborgenheid vind je terug in je hart een plek waar je je kunt losmaken van alles wat je vasthoudt en van waaruit je Nooitgedachtenland kunt bereiken.
Vorig jaar wilde ik al starten met deze cirkels, maar mijn pad leidde me eerst nog dieper naar binnen. En dat is oké. Helen betekent niet dat je wonden verdwijnen, maar dat je leert er met een zachtere blik naar te kijken in plaats van ze als een blinde vlek te negeren. In een wereld die ons leert om in ons hoofd te leven, is het een daad van rebellie om terug te zakken in ons lichaam en simpelweg te zijn.



β‘Try-Out op 13 april – Wie Speelt er mee?
Op zondag 13 april, onder de Volle Maan in Weegschaal, vindt de try-out van mijn allereerste Lunatic Circle plaats (meer info). Een kleine, intieme groep (max. 12 mensen) die samen de magie van schaduwdansen ontdekt.
En weet je wat? De drie liedjes die die ochtend spontaan op mijn playlist belandden resoneren perfect met het Ram-seizoen en de Volle Maan in Weegschaal. Dus ja, deze tracks staan alvast op het dansmenu. π
Ben jij klaar om in het moment te leven, je schaduw te omarmen en je eigen dans te vinden?
Kom ervaren wat het is om écht in tune te zijn met je zon & maan.
Voor wie nu denkt: ‘Die wil ik wel zo zien’… Helaas! Tijdens een Lunatic Circle ben ik weliswaar meer gekleed, maar mijn speelse energie blijft hetzelfde. En wie weet... na deze try-out neem ik misschien wel een verkleedkoffer mee! π

Reactie plaatsen
Reacties